Oktober 1995
Op de laatste zaterdag voor de zomervakantie hebben we weer een familiedag op school gehad met allerlei activiteiten, o.a. spelletjes, sponsorloop, verkoop van eten en drinken, enz. Rond de fl. 6000,00 was de opbrengst. We hebben dit geld omgezet in goederen, te weten schoolartikelen, sportartikelen, t.v. platenspelers + boxen, enz. Ook gaan er zakken met knuffels, kleren en schoenen mee. We hebben alle goederen een week tevoren naar Groningen gebracht, daar is alles in de transportbus geladen en op zaterdag 21 oktober komt Marcus met de bus naar mijn huis. Een van de ouders, Barry, heeft zich aangeboden om mee te gaan. Wil en ik hebben alles voor elkaar gemaakt: rijbewijs, aantekeningen, kleren, de nodige cadeautjes voor Margit en de kinderen. En een paar voedselpakketten voor de mensen waar we zullen overnachten. We zullen in een keer naar Roemenië doorrijden, elkaar afwisselen, en hopen er zondagavond te zijn.
Vertrek zaterdag.
Rond tien uur is iedereen aanwezig. Er zijn nog een paar ouders, die ons uit willen zwaaien. Dan afscheid nemen en dan maar op weg. Marcus rijdt het eerste stuk, zodat Barry en ik ons een beetje kunnen oriënteren. Achter de zitplaatsen is een ruimte gemaakt voor een bed, zodat een van ons kan slapen wanneer hij geen dienst heeft. De andere twee houden de weg in de gaten. We gaan via Frankfurt, Wurzburg, Neurenberg richting Passau. Om plm. 20.00 verlaten we de autobaan en gaan wat eten in een hotel. Na deze stop gaan we richting Oostenrijkse grens, naar het verlichte Wenen, en dan komt al gauw de Hongaarse grens in zicht. Langdurig oponthoud, veel formulieren in vullen, elke rit weer andere, maar na 3 kwartier rijden we Hongarije binnen. Via Boedapest gaan we de poesta's tegemoet. Het is intussen zondag geworden en de Roemeense grens komt in zicht. De eerste lange rij vrachtauto's staat een eind voor Bors en na Bors komt er weer een lange rij. Zij zullen er zo'n 30 tot 36 uur moeten wachten. Wij rijden ze voorbij en leggen de laatste kilometers in Hongarije af. Een jong soldaatje komt ons al een talon de intrare brengen en vraagt of we koffie hebben. Nee, natuurlijk. Ook de douanebeambte vraagt hier naar en vraagt verder wat we vervoeren. We moeten bewijzen dat we voedselpakketten hebben, maar Marcus heeft pech en maakt een verkeerde doos open: elektronica. Foute boel. We moeten praten als een Hollandse Brugman en warempel ze geloven ons. Voor onze neus zien we een man een zak met levensmiddelen geven aan de douanebeambte, hij hoeft de auto niet open te maken en mag vrij snel doorrijden.
Via Oradea - de grensplaats in Roemenië - gaat het verder door de bergen naar het zuidoosten richting Deva. De weg is redelijk goed te berijden, maar het is wel werken door de vele bochten, afremmen, weer optrekken. Maar de tocht is prachtig. Om plm. 18.30 uur komen we in Deva aan. Op ons slaapadres horen we dat er dubbel geboekt is. Door een communicatiefout zijn er nog meer Nederlanders. Maar er is een oplossing, Barry en ik slapen bij Elisabeth en Marcus slaapt in Hunedoara. Natuurlijk worden we verwelkomd met .... palinka en er staat eten klaar. We willen het niet te laat maken, we hebben er totaal 31 uur over gedaan
Maandag
Een Roemeens ontbijt, en of we palinka of whisky willen hebben. Nou dat moet maar niet. Als Marcus er is, gaan we naar de associatie, een stichting die de hulpgoederen verdeeld. We worden voorgesteld en ontmoeten de andere Nederlanders ook. Wat we hier moeten afleveren, verdwijnt in de kelder en wordt later via een goed opgezet systeem uitgedeeld. We hebben nog wat tijd over en gaan met Berry (een dochter van een van de ouders van de associatie) de stad in, naar een warenhuis. Wat mij opvalt is dat er bijna geen mensen zijn en weinig te koop is. Als de mensen iets willen kopen, kopen ze het en gaan weer weg. Etalages bekijken doen ze niet, want ze kunnen het toch niet kopen. De mensen gaan vrij donker gekleed. Het openbaar vervoer is smerig en oud, veel trolleybussen en dubbele bussen. Terug bij de associatie horen we dat we naar een mineraal- en goudmuseum gaan. We gaan met de Trabant, de chauffeur is invalide en heeft handgas en een handrem in een handle aan het stuur en een andere handle als versnelling. Het museum is gesloten, maar wordt voor ons geopend. De tolk is een jonge man, die een schitterende collectie uit de hele wereld laat zien en tot slot de goudafdeling.
Na dit bezoek gaan we bij een lid van de groep eten. Ze heeft zelfs de hele etage gemobiliseerd om de maaltijd klaar te maken. Het wordt een zeer vrolijke maaltijd. Het klikt uitstekend met de andere Nederlanders en er wordt heel wat afgelachen. Na de maaltijd wordt er een kerkje bekeken en gaan daarna een dorpje verderop. We worden in een theater ontvangen door een folkloristische dansgroep en een muziekgroep. Een meisje verwelkomt ons met een schaal brood in tulbandvorm. De bedoeling is dat we een stuk brood eraf breken en dat in de zout dopen, opeten en de jongedame kussen. Een ceremonie van verwelkoming. Het optreden is geweldig en dat voor een paar Nederlanders en een paar andere mensen. De dans en zang is Hongaars en natuurlijk in klederdracht. En dan te bedenken dat men dit voor jou doet na een dag van hard werken. Na het optreden nog een poosje met de jongelui gepraat.
We willen terug naar Deva vanwege een afspraak, maar het wordt toch weer anders: eten en nog wat drinken. Dan toch terug. Bij Elisabeth terug worden we verrast met een fles wijn, 13 jaar oud en zelf door haar man gebotteld. Lekker!! Met Marcus hebben we afgesproken om Berry en een paar vriendinnen naar de discotheek te gaan. Een gezellige avond en heel wat meer te weten gekomen omtrent het denken van de jonge Roemenen.
Dinsdag
Nadat we Elisabeth nog uitgelegd hebben dat je een koffiezetapparaat aan moet laten, anders wordt de koffie koud, gaan we op weg naar Tirgu Secuiesc. Het wordt een lange rit met veel ophoudingen. Overal zijn ze met de weg bezig. In Brasow zijn de ramenwassertjes actief. Het is al donker als we Tirgu binnenrijden. Na lang zoeken vinden we het huis waar Marcus afgesproken heeft. Welkom geheten met .......juist palinka. Margit en Mate worden ook gewaarschuwd, een allerhartelijkst weerzien. Barry en ik gaan met Margit mee en Marcus blijft hier. Het weerzien met de kinderen is fijn en er wordt even stevig geknuffeld. De avond vliegt voorbij en ik lig weer op de vertrouwde bank.
Woensdag
Na de spulletjes uitgeladen te hebben voor Margit, gaan we naar de Kindergarten. Al het materiaal wat hier afgeleverd wordt, komt goed van pas. Zelfs spulletjes die we eerder gestuurd hebben, herkennen we. Een kinderwagen die we bij ons hebben, komt goed van pas. Een van de leidsters is in verwachting. De kinderen zijn enthousiast met hun nieuwe speelgoed. Na de koffie en de nodige foto's gaan we naar de lagere school. Ook hier een hartelijk welkom. We laden de materialen uit en verdelen het onder de diverse leraren. De sportleraar is vreselijk blij met zijn voet- en basketballen, basketbalnet, stopwatches, e.d. Hij wil nog graag een tafeltennissetje hebben en een volleybalnet. We beloven dat hij dat de volgende keer krijgt. We hebben ook nog brieven bij ons van de kinderen uit Holland. Na een aantal verhelderende gesprekken nemen we van de school afscheid. Margit vertelt dat we in de bergen nog een wandeling gaan maken. Ben ik wel aan toe. Ik zit even stuk. Onderweg proeven we nog het bronwater. Bij het Carpati hotel gaan we naar binnen en treffen daar nog meer vrienden aan. Het is een enorm groot hotel, luxe en weinig mensen. Alle tafels zijn bijna bezet (volgens het bordje dat erop staat). Dit hotel is vroeger gebruikt als sanatorium. Het eten is goed en lekker en helemaal niet duur. Bij Margit thuis hebben we contact met de lokale omroep in Eibergen en doen we verslag van onze belevenissen. Om de avond in stijl af te sluiten gaan we de stad in en komen met de hele groep in een gezellig restaurant terecht waar we tot na middernacht verblijven. Thuis heb ik het met Margit nog over haar werk en het contract. Vertel haar hoe het in Nederland gaat en dat zij ook bepaalde rechten heeft. Om drie uur liggen we in bed.
Donderdag
Opstaan, eten, tassen inpakken en we gaan nog even naar school om afscheid te nemen. Leraren, kinderen en ouders, iedereen is dankbaar voor wat we gebracht hebben. Van Margit en Mate krijgen we de nodige cadeautjes mee en dan moeten we toch echt afscheid nemen. De terugweg naar Deva gaat vlotter dan heen. Elisabeth heeft het eten klaar en met Marcus en Berry hebben we afgesproken dat we nog even met z'n allen naar de disco gaan. In de disco treffen we ook de andere meisjes. Het wordt een erg gezellige avond. Tegen half drie nemen we afscheid en liggen even later in bed.
Vrijdag.
Vroeg opstaan, want we moeten nog even naar de associatie. Niet veel mensen, de kachel uit, koffie nog niet gezet, maar de vraag naar palinka is onvermijdelijk. Om ongeveer kwart over tien gaan we richting huis. De tocht door de bergen gaat goed en ook bij de grens hoeven we niet lang te wachten. In Boedapest rijden we verkeerd, maar een rondje door de stad brengt ons weer op het goede spoor. Vlak voor de Hongaarse/Oostenrijkse grens gaan we eten en strekken we onze benen nog even langs de winkeltjes. De reis door Oostenrijk en Duitsland verloopt goed en zaterdagmiddag om een uur rijden we onze straat weer in. Na een kopje koffie gaan Marcus en Barry ook naar huis. Allemaal vol herinneringen van deze enerverende reis. Het fijne van deze reis is dat ik Wil het een en ander kan vertellen en dat ze er een voorstelling van heeft. Zo'n reis naar een land waar het minder goed gaat dan in Nederland geeft weer stof tot nadenken. De dankbaarheid, warmte en liefde van de mensen, die je daar van alle kanten krijgt doet je goed!