Hoe is de voorkeur voor Roemenië er gekomen?
Ik was leerkracht in groep 8 op een basisschool. Op een feestelijke schooldag in 1991 was er een ouder, die vroeg of er iemand was die met een leerkracht , ook op de basisschool, uit Tirgu Secuiesc in Roemenië wilde corresponderen.
Deze leerkracht vertaalde brieven in het Engels voor een Roemeens gezin, die met een Hollandse familie schreef. Mijn vrouw Wil en ik hebben ons daarvoor gemeld. Herfst 1991 ging de eerste brief richting Roemenië. Rond de jaarwisseling kregen we antwoord. Dat is het begin geworden van een vrij intensief contact met Margit en haar familie.
We zijn na een aantal maanden op het idee gekomen om een briefwisseling tussen haar leerlingen en mijn leerlingen op touw te zetten. Dat lukte vrij aardig. Er werden brieven geschreven en cadeautjes uitgewisseld, maar een probleem was altijd, dat je maar moest afwachten of het over kwam en wanneer. Vooral geen waardevolle dingen oversturen. Brieven ging vrij goed. De ene keer wat sneller dan de andere keer.
De contacten tussen Margit en ons werden nauwer en omdat het schrijven met de leerlingen vrij goed ging, heb ik toen het plan geopperd bij mijn collega's en de ouderraad om de lagere school in Tirgu Secuiesc te adopteren.
In 1993 hebben we een "familiedag" georganiseerd. Op de laatste zaterdag van het schooljaar een spelletjesdag, een rommelmarkt, sponsorloop, verkoop van broodjes en drankjes, om geld bijeen te krijgen voor de lagere school in Roemenië. Van dat geld hebben we schoolmaterialen gekocht: van potlood tot kleurentelevisie, van papier tot voetballen. Veel hebben we ook gekregen van leveranciers, sportvereniging, particulieren enz. Die spullen zijn in de herfst via een hulptransport uit Groningen naar Tirgu Secuiesc gebracht.
We hebben nu voor de vierde keer een dergelijke familiedag georganiseerd en ook vier keer een transport naar Tirgu Secuiesc gestuurd. Met het tweede transport ben ik zelf mee geweest, samen met een ouder. De chauffeur was iemand van de organisatie uit Groningen. De derde en de vierde keer was het een transportbedrijf, o.a. VIDOTRANS www.htgtransport.nl Het probleem was steeds om een transport te vinden dat naar het oosten ging. We zaten met onze school vrij ver het binnenland in. Tirgu Secuiesc ligt een uur rijden ten noordoosten van Brasov (drie uur vanaf Boekarest)
Ik was leerkracht in groep 8 op een basisschool. Op een feestelijke schooldag in 1991 was er een ouder, die vroeg of er iemand was die met een leerkracht , ook op de basisschool, uit Tirgu Secuiesc in Roemenië wilde corresponderen.
Deze leerkracht vertaalde brieven in het Engels voor een Roemeens gezin, die met een Hollandse familie schreef. Mijn vrouw Wil en ik hebben ons daarvoor gemeld. Herfst 1991 ging de eerste brief richting Roemenië. Rond de jaarwisseling kregen we antwoord. Dat is het begin geworden van een vrij intensief contact met Margit en haar familie.
We zijn na een aantal maanden op het idee gekomen om een briefwisseling tussen haar leerlingen en mijn leerlingen op touw te zetten. Dat lukte vrij aardig. Er werden brieven geschreven en cadeautjes uitgewisseld, maar een probleem was altijd, dat je maar moest afwachten of het over kwam en wanneer. Vooral geen waardevolle dingen oversturen. Brieven ging vrij goed. De ene keer wat sneller dan de andere keer.
De contacten tussen Margit en ons werden nauwer en omdat het schrijven met de leerlingen vrij goed ging, heb ik toen het plan geopperd bij mijn collega's en de ouderraad om de lagere school in Tirgu Secuiesc te adopteren.
In 1993 hebben we een "familiedag" georganiseerd. Op de laatste zaterdag van het schooljaar een spelletjesdag, een rommelmarkt, sponsorloop, verkoop van broodjes en drankjes, om geld bijeen te krijgen voor de lagere school in Roemenië. Van dat geld hebben we schoolmaterialen gekocht: van potlood tot kleurentelevisie, van papier tot voetballen. Veel hebben we ook gekregen van leveranciers, sportvereniging, particulieren enz. Die spullen zijn in de herfst via een hulptransport uit Groningen naar Tirgu Secuiesc gebracht.
We hebben nu voor de vierde keer een dergelijke familiedag georganiseerd en ook vier keer een transport naar Tirgu Secuiesc gestuurd. Met het tweede transport ben ik zelf mee geweest, samen met een ouder. De chauffeur was iemand van de organisatie uit Groningen. De derde en de vierde keer was het een transportbedrijf, o.a. VIDOTRANS www.htgtransport.nl Het probleem was steeds om een transport te vinden dat naar het oosten ging. We zaten met onze school vrij ver het binnenland in. Tirgu Secuiesc ligt een uur rijden ten noordoosten van Brasov (drie uur vanaf Boekarest)
Eigen ervaring.
Wat zijn nu onze eigen ervaringen met Roemenië buiten het schrijven, telefoneren en e-mailen. In mei 1994 zijn Wil, onze dochter Mariska en ik voor het eerst naar Roemenië geweest. In de herfstvakantie 1995 ben ik met het transport meegereden en in het voorjaar 1997 hebben Wil en ik onze vrienden weer bezocht. In de zomer 1998 zijn ze bij ons geweest.
Hoe hebben we de reis gemaakt? We hebben in 1994 en 1997 het vliegtuig genomen. De eerste keer zijn we van het vliegveld gehaald door Margit en het schoolhoofd en hadden we een auto gehuurd. De tweede keer hebben we weer een auto gehuurd en zijn op "eigen" gelegenheid er heen gereden.
Wat kun je van Roemenië en de inwoners zeggen? Het is een schitterend mooi, maar ontzettend arm land. Hartelijke mensen, die je alles willen geven en delen van hun armoede. Ongelooflijke staaltjes hebben we meegemaakt. Je gaat tientallen jaren terug in de tijd. En als je thuis komt, ga je meer waarderen wat je hier hebt.
Het is alleen jammer dat zo'n rijk land (in vele opzichten) zich zo moeilijk gaat ontplooien / ontwikkelen. Het zal vele jaren duren voordat het levenspeil daar op een acceptabel plan is. Er is altijd voor hen gedacht en nu moeten ze zelf denken en zelf uitvoeren en dat is moeilijk. In de loop van mijn reisverslagen over Roemenië zal het een en ander nog wel nader uit de doeken gedaan worden.
Onze ervaringen wil ik als volgt beschrijven:
het boeken van de eerste reis, waar, visum, route, autoverhuur, geld, grensformaliteiten, informatie, enz.
ons verblijf in Roemenië
de hulpverlening - transport
Ik hoop dat er allerlei reacties komen en eventuele vragen. Alles beantwoorden kan ik niet, omdat de situatie in het land nogal eens verandert. Raadpleeg ook eens de links van de Volkskrant, die verwijzen naar reisverslagen, Alta Vista geeft ook veel informatie, en op de website van Reisweb staat er ook het een en ander. En er is een aparte startpagina van Roemenië. Ook bij de reisgidsen zijn er boeken over dit Oost-Europese land.
Onze eerste plannen om naar Roemenië te gaan.
We willen naar Roemenië, maar hoe. Onze eerste gedachte is per auto . Kaarten erbij, ANWB bezoeken, informatie bij het Roemeens verkeersbureau en er veel over praten. Telefoneren met Margit, allerlei adviezen omtrent grensovergang, waar je moet staan, enz. Omdat we maar een week hadden werd het wel een vol programma. Je zit een paar dagen in de auto, je doet ontzettend veel indrukken op en dat vermoeit erg en dan weer in de auto terug. Ten lange leste besluiten we per vliegtuig te gaan. Achteraf waren we blij dat we het op deze manier gedaan hebben.
Naar de bank, afd. Reizen. We willen naar Roemenië, wat moeten we allemaal doen, wat kunnen jullie voor ons doen. Het was voor de baliemedewerkster de eerste keer een reis te boeken naar dit land. Wel voor een reisorganisatie, maar niet voor particulieren. Nu, we kunnen niet anders zeggen, dan dat ze dit voortreffelijk heeft gedaan. Via een reisorganisatie de tickets, de visa, een auto en dat allemaal in een week tijd. Per vliegtuig hebben we de TAROM genomen, dat is de Roemeense vliegmaatschappij. De tickets lagen op Schiphol en het vliegtuig stond er. Voor Mariska en mij was het de eerste keer dat we vlogen. Niet direct een hoopgevende gedachte als je naast je op Schiphol een Roemeense hoort zeggen: o, moeten we met dat oude ding". Maar ja, je kunt niet meer terug..
Wat zijn nu onze eigen ervaringen met Roemenië buiten het schrijven, telefoneren en e-mailen. In mei 1994 zijn Wil, onze dochter Mariska en ik voor het eerst naar Roemenië geweest. In de herfstvakantie 1995 ben ik met het transport meegereden en in het voorjaar 1997 hebben Wil en ik onze vrienden weer bezocht. In de zomer 1998 zijn ze bij ons geweest.
Hoe hebben we de reis gemaakt? We hebben in 1994 en 1997 het vliegtuig genomen. De eerste keer zijn we van het vliegveld gehaald door Margit en het schoolhoofd en hadden we een auto gehuurd. De tweede keer hebben we weer een auto gehuurd en zijn op "eigen" gelegenheid er heen gereden.
Wat kun je van Roemenië en de inwoners zeggen? Het is een schitterend mooi, maar ontzettend arm land. Hartelijke mensen, die je alles willen geven en delen van hun armoede. Ongelooflijke staaltjes hebben we meegemaakt. Je gaat tientallen jaren terug in de tijd. En als je thuis komt, ga je meer waarderen wat je hier hebt.
Het is alleen jammer dat zo'n rijk land (in vele opzichten) zich zo moeilijk gaat ontplooien / ontwikkelen. Het zal vele jaren duren voordat het levenspeil daar op een acceptabel plan is. Er is altijd voor hen gedacht en nu moeten ze zelf denken en zelf uitvoeren en dat is moeilijk. In de loop van mijn reisverslagen over Roemenië zal het een en ander nog wel nader uit de doeken gedaan worden.
Onze ervaringen wil ik als volgt beschrijven:
het boeken van de eerste reis, waar, visum, route, autoverhuur, geld, grensformaliteiten, informatie, enz.
ons verblijf in Roemenië
de hulpverlening - transport
Ik hoop dat er allerlei reacties komen en eventuele vragen. Alles beantwoorden kan ik niet, omdat de situatie in het land nogal eens verandert. Raadpleeg ook eens de links van de Volkskrant, die verwijzen naar reisverslagen, Alta Vista geeft ook veel informatie, en op de website van Reisweb staat er ook het een en ander. En er is een aparte startpagina van Roemenië. Ook bij de reisgidsen zijn er boeken over dit Oost-Europese land.
Onze eerste plannen om naar Roemenië te gaan.
We willen naar Roemenië, maar hoe. Onze eerste gedachte is per auto . Kaarten erbij, ANWB bezoeken, informatie bij het Roemeens verkeersbureau en er veel over praten. Telefoneren met Margit, allerlei adviezen omtrent grensovergang, waar je moet staan, enz. Omdat we maar een week hadden werd het wel een vol programma. Je zit een paar dagen in de auto, je doet ontzettend veel indrukken op en dat vermoeit erg en dan weer in de auto terug. Ten lange leste besluiten we per vliegtuig te gaan. Achteraf waren we blij dat we het op deze manier gedaan hebben.
Naar de bank, afd. Reizen. We willen naar Roemenië, wat moeten we allemaal doen, wat kunnen jullie voor ons doen. Het was voor de baliemedewerkster de eerste keer een reis te boeken naar dit land. Wel voor een reisorganisatie, maar niet voor particulieren. Nu, we kunnen niet anders zeggen, dan dat ze dit voortreffelijk heeft gedaan. Via een reisorganisatie de tickets, de visa, een auto en dat allemaal in een week tijd. Per vliegtuig hebben we de TAROM genomen, dat is de Roemeense vliegmaatschappij. De tickets lagen op Schiphol en het vliegtuig stond er. Voor Mariska en mij was het de eerste keer dat we vlogen. Niet direct een hoopgevende gedachte als je naast je op Schiphol een Roemeense hoort zeggen: o, moeten we met dat oude ding". Maar ja, je kunt niet meer terug..
Een visum is verplicht naast een geldig paspoort. Om allerlei toestanden bij de grens te ontlopen, kun je in Nederland bij de Roemeense ambassade een visum aanvragen. Je kunt er op wachten. Kosten +/- fl. 75,00; bij de grens is het goedkoper. Per 1 jan 2001 is die voor een verblijf van 30 dagen niet meer nodig.
Per auto kun je het beste door Duitsland gaan, via Wenen en Boedapest en afhankelijk waar je moet zijn, de grensovergang Oradea of Arad nemen.
Bij de reis met het transport zijn we via Oradea gegaan. Een ontzettende lange file vrachtwagens voor de grens, maar die moet je als particulier maar gewoon voorbij rijden. Bij de douane een papiertje invullen met persoonlijke gegevens, het bovenste stukje eraf en het overgebleven stukje heel goed bewaren. Je wordt geregistreerd in de computer en bij uitreis, dien je het andere stukje weer in te leveren. Wij hebben alle keren geen problemen gehad en ook met het transport maar een half uurtje oponthoud. De overgang van Oostenrijk naar Hongarije duurde veel langer.
De tweede keer dat we per vliegtuig gingen, zijn we met Air France gegaan, via Parijs en overstappen. Toch een beter vliegtuig. Op de bank ging het nu veel vlugger, We wilden ook nu weer een auto in Roemenië huren. Dat gaat prima, b.v via Hertz. Keurig voor elkaar, de papieren op tijd binnen, de visa, de tickets. In Parijs uit het vliegtuig, een half uur tijd om over te stappen, de weg zoeken, hollen, rennen naar de bus, om dan weer in hetzelfde toestel plaats te moeten nemen. Nou ja.
In Boekarest, vliegveld Otopeni, hebben we de auto gehaald, een spiksplinternieuwe Ford, verhuurbedrijf Hertz. Is niet goedkoop. De eerste keer kregen we een oude Toyota Corolla stationcar mee met een grote barst in de voorruit.
Een ander mogelijkheid naar Roemenië is per trein. Bij de NS is een volledig reisplan op te vragen, met overstap en treinnummers. Je doet er ruim 30 uur over.
Onze Roemeense vrienden zijn per bus naar ons toe gekomen, per Eurolines. Gaat rechtstreeks, maar ik moet er niet aan denken om zo lang in die bus te hobbelen.
Per auto kun je het beste door Duitsland gaan, via Wenen en Boedapest en afhankelijk waar je moet zijn, de grensovergang Oradea of Arad nemen.
Bij de reis met het transport zijn we via Oradea gegaan. Een ontzettende lange file vrachtwagens voor de grens, maar die moet je als particulier maar gewoon voorbij rijden. Bij de douane een papiertje invullen met persoonlijke gegevens, het bovenste stukje eraf en het overgebleven stukje heel goed bewaren. Je wordt geregistreerd in de computer en bij uitreis, dien je het andere stukje weer in te leveren. Wij hebben alle keren geen problemen gehad en ook met het transport maar een half uurtje oponthoud. De overgang van Oostenrijk naar Hongarije duurde veel langer.
De tweede keer dat we per vliegtuig gingen, zijn we met Air France gegaan, via Parijs en overstappen. Toch een beter vliegtuig. Op de bank ging het nu veel vlugger, We wilden ook nu weer een auto in Roemenië huren. Dat gaat prima, b.v via Hertz. Keurig voor elkaar, de papieren op tijd binnen, de visa, de tickets. In Parijs uit het vliegtuig, een half uur tijd om over te stappen, de weg zoeken, hollen, rennen naar de bus, om dan weer in hetzelfde toestel plaats te moeten nemen. Nou ja.
In Boekarest, vliegveld Otopeni, hebben we de auto gehaald, een spiksplinternieuwe Ford, verhuurbedrijf Hertz. Is niet goedkoop. De eerste keer kregen we een oude Toyota Corolla stationcar mee met een grote barst in de voorruit.
Een ander mogelijkheid naar Roemenië is per trein. Bij de NS is een volledig reisplan op te vragen, met overstap en treinnummers. Je doet er ruim 30 uur over.
Onze Roemeense vrienden zijn per bus naar ons toe gekomen, per Eurolines. Gaat rechtstreeks, maar ik moet er niet aan denken om zo lang in die bus te hobbelen.
Wat betreft het geld, is het verstandig om contant geld mee te nemen en het daar te wisselen. DM of Dollars is het meest gangbare. De eerste keer dat wij geld wisselden was een beleving op zich. Een duister gangetje in, een binnenplaats, een trap naar boven, een grote hal met een gewapende Roemeen en een werkster. De man van Margit vertelde wat de bedoeling was: geld wisselen. Eigenlijk was het al te laat daarvoor. Maar vooruit. Legitimeren, paspoorten, DM inwisselen en eindelijk Roemeense Lei ervoor terug. We probeerden toch een beetje aanspraak te krijgen met de Roemeen, pas toen hij doorhad dat we Hollanders waren, kwam het woord Ajax over zijn lippen. En onze dochter kreeg hem zowaar nog aan het glimlachen.
Denk aan illegale wisselaars, ga er niet op in. Het reçuutje van de bank goed bewaren. Er kan om gevraagd worden, wanneer je weer terug gaat wisselen. Je mag het geld niet uitvoeren.
Ter informatie: Tirgu Secuiesc ligt in Transsylvanië en de bewoners zijn voornamelijk Roemenen van Hongaarse afkomst en deze bevolkingsgroep is nu niet direct populair in Roemenië. Vandaar de situatie op de bank: een Roemeense medewerker, een Hongaarse werkster, een Hongaar die met 3 Nederlanders geld komt wisselen. Naar recente berichten is het ook langzamerhand mogelijk om met VISA cards of andere creditcards te betalen.
Voor informatie is het mogelijk om diverse websites op het internet te (be)zoeken, of de bibliotheek in duiken. En als je links en rechts om je heen kijkt (luistert), dan merk je dat er ontzettend veel hulpacties - hulptransporten - richting Roemenië gaan. Er zijn zelfs bedrijven, die een gedeelte van een fabriek afhuren om daar hun producten te laten maken.
Aan de toestand van de wegen wordt druk gewerkt. De doorgaande wegen zijn redelijk tot goed, de wegen in de steden, dorpen zijn niet om over naar huis te schrijven.
Wat zijn onze plannen?
In 1999 hebben we een camper gekocht en willen we in de toekomst een rondrit maken.
Bedenk echter dat bovenstaande gegevens zijn van jaren geleden en dat een aantal zaken al achterhaald of verbeterd zijn. Voor actuele zaken informeer bij reisbureaus of officiele instanties.
Denk aan illegale wisselaars, ga er niet op in. Het reçuutje van de bank goed bewaren. Er kan om gevraagd worden, wanneer je weer terug gaat wisselen. Je mag het geld niet uitvoeren.
Ter informatie: Tirgu Secuiesc ligt in Transsylvanië en de bewoners zijn voornamelijk Roemenen van Hongaarse afkomst en deze bevolkingsgroep is nu niet direct populair in Roemenië. Vandaar de situatie op de bank: een Roemeense medewerker, een Hongaarse werkster, een Hongaar die met 3 Nederlanders geld komt wisselen. Naar recente berichten is het ook langzamerhand mogelijk om met VISA cards of andere creditcards te betalen.
Voor informatie is het mogelijk om diverse websites op het internet te (be)zoeken, of de bibliotheek in duiken. En als je links en rechts om je heen kijkt (luistert), dan merk je dat er ontzettend veel hulpacties - hulptransporten - richting Roemenië gaan. Er zijn zelfs bedrijven, die een gedeelte van een fabriek afhuren om daar hun producten te laten maken.
Aan de toestand van de wegen wordt druk gewerkt. De doorgaande wegen zijn redelijk tot goed, de wegen in de steden, dorpen zijn niet om over naar huis te schrijven.
Wat zijn onze plannen?
In 1999 hebben we een camper gekocht en willen we in de toekomst een rondrit maken.
Bedenk echter dat bovenstaande gegevens zijn van jaren geleden en dat een aantal zaken al achterhaald of verbeterd zijn. Voor actuele zaken informeer bij reisbureaus of officiele instanties.